.........

به چشم کرده ام ابروی ماه سیمایی                      خیال سبز خطی نقش بسته ام جایی

عنان دل به کسی داده ام من درویش                    که نیستش به کس از تاج وتخت پروایی

سرم زدست بشد،چشم از انتظاربسوخت               در آرزوی سر وچشم مجلس آرایی

زهی خیال که منشور عشق بازی من                        ازآن کمانچه ابرو رسد به طغرایی

مکدر است دل آتش به خرقه خواهم زد                    بیآ بیآ که کرا می کند تماشایی

فراق و وصل چه باشد؟رضای دوست طلب                 که حیف باشد ازو غیر ازاو تمنایی

به خدا که رشکم آید به رخت زچشم خویشم             که نظر دریغ باشد به چنان لطیف رویی

دل من شدو ندانم چه شد آن غریب مارا که               گذشت عمرو نآمد خبرش به هیچ رویی

نفسم به آخرآمد،نظرم ندید سیرش                            به جز این نماند دل را هوسی وآرزویی

                                         مکن ای صبا!مشوش سر زلف دلبران را

                                         که هزار  جان حافظ به فدای تار مویی